Skrzyp – surowiec krzemionkowy

skrzyp polny

Skrzyp rośnie na spulchnionych glebach gliniastych, na polach, na zasiewach, nasypach kolejowych, zrębach leśnych, na piaszczystych brzegach rzek, w dołach piaszczystych i gliniastych, czasami tworzy wyraźne zarośla. Skrzyp polny jest najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem skrzypu, który rośnie prawie wszędzie, z wyjątkiem pustyń, półpustyń i dalekiej północy.

Opis

Wśród skrzypów jest kilka gatunków.

Skrzyp polny – wieloletnia roślina zielna z rodziny skrzypowatych z pełzającym, głęboko zagłębionym w glebie brązowoczarnym kłączem, kulistymi bulwami o średnicy 4-6 mm. Są one wykorzystywane do rozmnażania wegetatywnego. Skrzyp ma dwa rodzaje pędów – wiosenne zarodnikowe, nierozgałęzione, do 25 cm wysokości, jasnobrązowe. Pojawiają się one zanim wyrośnie główne zioło łąkowe i są dobrze widoczne. Kłoski są owalno-cylindryczne. Po zrzuceniu zarodników pędy szybko zamierają, a z tego samego kłącza wyrastają letnie pędy wegetatywne. Są wzniesione lub podnoszące się, wyższe od pędów wiosennych, osiągające do 50-60 cm wysokości, twarde w dotyku, bez kłosków, zielone, cienkie, z licznymi rozgałęzieniami, wewnątrz puste, z 6-10 żeberkami, w dolnej części gładkie, w górnej pokryte bardzo drobnymi gruzełkami.

Skrzyp łąkowy  – roślina wieloletnia, dorastająca do 30-35 cm wys. Pęd zarodnikowy – żółtawy, pochewki w węzłach łodygi są 10-15-żabkowe, biało obrzeżone. Pędy asymilacyjne szarozielone, wąskie odgałęzienia nieco zwisłe, w okółkach, 3-kanciaste.

Skrzyp leśny – bylina do 60 cm wys., pędy asymilacyjne jasnozielone z licznymi, rozgałęzionymi, wiotkimi, zwisającymi w dół, długimi gałązkami; gałązki w przekroju poprzecznym mają kształt równoramiennego krzyża, podobnie jak u skrzypu polnego. Rośnie w lasach, w zaroślach, na zrębach, nad wodami, przy łąkach podmokłych, na polanach, zawsze jednak w miejscach cienistych i przy drzewach.

„Skrzyp bagienny zawiera palustrynę, która z urzędu zakwalifikowano jako toksyczną choć wykazuje ona ją jedynie wobec trawożerców stąd nie ujmowanie go jako surowca w Farmakognozji.” Eugene Gawenda
Skrzyp błotny natomiast jest niebezpieczny – może wywołać upośledzenie układu nerwowego (parestezje i przemijające paraliże lub niedowłady).

Skład chemiczny

Ściany komórkowe skrzypów są przesycone krzemionką, która rozpuszcza się w wodzie i w alkoholu, czyli przechodzi do rozpuszczalnika i jest przy przyswajalna dla naszego organizmu. Skrzypy ponadto zawierają flawonoidy – galuteolinę, ekwizetrynę, luteolinę, kwercetynę, izokwercytrynę, kemferol i apigeninę; saponiny (ekwizetoninę), indanonowce, kw. akonitynowy, kw. szczawiowy, kw. jabłkowy, karotenoidy, alkaloidy (nikotynę, trójmetoksypirydynę, palustrynę, palustrycynę), tiaminazynę czyli antyaneurynę, kw. kawowy, garbniki i in. Ziele zasobne w sole mineralne – ok. 20% (krzem, potas, magnez, mangan), witaminy (C), fitosterole (kampesterol, isocuosterol, brassicosterol), alkaloidy pirydynowe (nikotynowe), alkohole cukrowe (mannitol, inozytol), cukry (laktoza), kwasy fenolowe (chlorogenowy, taninowy, protokatechowy, kawowy, dikawoilowinowy = di-E-caffeoyl-meso-tartaric acid), protokatechinian metylu, polieny, kwas dwukarboksylowy – ekwizetolowy, kwas akonitowy, kwas jabłkowy, kwas szczawiowy, arabinowy (arabinoic acid) i treonowy (threonic acid). Krzemionki jest około 8%.

Surowiec

Surowcem jest ziele, które zbiera się od czerwca do sierpnia i suszy w otwartym piekarniku ogrzanym do temp. 60-70 st C. Suche ziele jest bardzo kruche, ma miły, sianopodobny zapach. Należy je zmielić i przesypać do szczelnego naczynia.

Wyciągi ze skrzypu są źródłem krzemu

Skrzyp, obok przytulii, poziewników, miodunki, rdestów, ogórecznika i żywokostu, należy do ziół krzemionkowych. Wodne, winne i wodno-alkoholowe wyciągi ze skrzypu są jednak nie tylko źródłem krzemu, ale także potasu i magnezu. Mają działanie mineralizujące. Skrzyp wzmacnia skórę, włosy i paznokcie.

Uszczelniająco, przeciwkrwotocznie

Zioło ma właściwości przeciwkrwotoczne i przeciwwysiękowe. Uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne i stabilizuje błony komórkowe. Zwiększa krzepliwość krwi. Zmniejsza nadmierne krwawienia miesiączkowe. Hamuje krwotoki z nosa i zapobiega ich występowaniu.
Pękanie i przepuszczalność naczyń krwionośnych, plamice naczyniowe, krwawiączka. Łagodzi objawy „pajączków naczyniowych” i trądziku różowatego. Zmniejsza ryzyko wystąpienia wylewu krwi do mózgu. Działa krwiotwórczo wpływając pobudzająco na procesy tworzenia krwinek. Na żylaki.
Skrzyp zapobiega odkładaniu się blaszek miażdżycowych, hamując tym samym rozwój miażdżycy.

Skrzyp dla skóry

Zioło działa regenerująco na skórę. Poprawia elastyczność. Wyciągi z ziela skrzypu mogą posłużyć do jej pielęgnowania: przemywanie, okłady, kremy i mleczka, toniki z ekstraktem. Szczególnie korzystnie skrzyp działa na cerę trądzikową, rumieniową i alergiczną oraz z rozszerzonymi naczyniami krwionośnymi i porami. Zapobiega łojotokowi. Regeneruje także błony komórkowe. Zapobiega powstawaniu zmarszczek, opóźnia procesy starzenia skóry.

Skrzyp przyśpiesza gojenie oparzeń, owrzodzeń i ran. Przewlekłe choroby włosów, paznokci i skóry. Łupież, brak elastyczności, rozdwajanie końcówek, wypadanie. Pękanie, łamliwość, rozwarstwianie się płytek paznokciowych. Wypryski, pokrzywka, opryszczki, krostki, łuszczyca, trudno gojące się odleżyny, rozpadliny, owrzodzenia, rany, oparzenia, trądziki.

Dla oczu

Napar ze skrzypu jest świetny do okładów na oczy przy zapaleniu siatkówki, naczyniówki oraz białkówki. Zapalenie powiek, spojówek, wybroczyny na siatkówce, stany zapalne gałki ocznej.

Okolice intymne

Do przepłukiwania pochwy przy stanach zapalnych. Do lewatyw przy hemoroidach i świądzie.
Łagodzi obrzęk prostaty. Działa przeciwzapalnie na układ płciowy. Upławy, zapalenie przydatków

Moczopędnie

Skrzyp działa silnie moczopędnie. Działa przeciwzapalnie na układ moczowy. Rozkurcza mięśnie gładkie dróg moczowych i wspomaga oczyszczanie układu moczowego z piasku. Zapobiega powstawaniu kamicy.

Doskonały w leczeniu skąpomoczu, stanów zapalnych nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej. Zmniejsza obrzęki na tle hipernatremii (nadmiaru sodu w organizmie) i hiperchloremii (nadmiaru chloru w organizmie) poprzez zwiększanie wydalania chlorku sodu.

Piasek moczowy, kamica moczowa, infekcje układu moczowego, skaza dnawa (artretyzm), reumatyzm.

Oczyszczająco

Skrzyp działa oczyszczająco na krew. W kuracji odmładzającej i odtruwającej. Wspomaga wydalanie ksenobiotyków i szkodliwych produktów przemiany materii. Zatrucia.

Na złamania

W leczeniu stanów zapalnych stawów i zmian zwyrodnieniowych. Pobudza regenerację tkanki łącznej właściwej, kości, stawów, chrząstek i nabłonków. Doskonały w połączeniu z glukozaminą, chondroityną, i kwasami tłuszczowymi nienasyconymi. Zapalenie okostnej, złamania, uszkodzenia stawów, choroby reumatyczne.

Układ pokarmowy

Skrzyp działa lekko żółciopędnie i rozkurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego. Przeciwzapalnie. Stany zapalne przewodu pokarmowego, kamica żółciowa, choroba wrzodowa, hemoroidy, brodawczaki jelita grubego, choroby wątroby, owrzodzenia żołądka i jelit. Reguluje przemianę materii.

Układ oddechowy

Stosowanie skrzypu ma pozytywny wpływ na funkcjonowanie układu oddechowego, szczególnie w przypadku kaszlu spowodowanego podrażnieniem lub zapaleniem oskrzeli. Odwary lub napary ze skrzypu są aktywnie stosowane w leczeniu infekcji dróg oddechowych, jak również uszkodzeń płuc związanych z gruźlicą. Stany zapalne oskrzeli, gardła, krtani, opłucnej i płuc, kaszel. Wzmaga procesy bliznowacenia ognisk gruźliczych w płucach.

Inne

Nadciśnienie, choroby uszu, podeszły wiek, wszelkie choroby zakaźne, choroby alergiczne. Ułatwia organizmowi przyswojenie wapnia. Działa spazmolityczne (rozkurczowo). Przeciwrakowo.

Zewnętrznie

Zewnętrznie stosuje się skrzyp w postaci płukanek przy aftowym i wrzodziejącym zapaleniu jamy ustnej, przewlekłym zapaleniu migdałków. Zapalenie warg, schorzenia dziąseł (krwawienia, stany zapalne).

Preparaty

Ziele skrzypu wymaga gotowania. Samo zaparzenie to za mało. Ściany komórkowe są przesycone solami wapnia i krzemu, które nie przepuszczają wody. Napary ze skrzypu nie wykazują większych właściwości leczniczych. Natomiast gotowanie surowca powoduje, że ściana komórkowa mięknie i rozpada się, uwalniając z wnętrza składniki aktywne. Do odwaru przechodzą również sole mineralne i przyswajalna krzemionka. Najlepiej gotować 15 minut, po czym odstawić na 30 minut, przecedzić i pić po 100 ml 4 razy dziennie. Odwar sporządzać z 1 łyżki ziela na szklankę wody. Ekstrakcję wodą ułatwia oczywiście zmielenie (zmikronizowanie) ziela. Wyciąg skrzypowy gęsty: 50:100 – 3 razy dziennie 1 łyżeczka.

Macerat-intrakt: 4 łyżki ziela świeżego lub suchego (świeże zawsze lepsze) rozdrobnić w młynku lub maszynce do mięsa, zalać 200 ml wody, gotować 15 minut, następnie dodać 200 ml alkoholu 40%, dosypać jeszcze dwie łyżki ziela rozdrobnionego i zamknąć w słoju na 2 tygodnie. Przefiltrować. Można zażywać 4 razy dziennie po 1 łyżce jako diureticum i metabolicum.

Wino z ziela skrzypu: 125-130 g ziela świeżego skrzypu zalać 500 ml wina mocnego czerwonego, gotować 5 minut, odstawić do ostygnięcia, dolać 100 ml alkoholu 40% (rum lub wódka czysta), odstawić w słoju szczelnym na 2 tygodnie. Przefiltrować. Zażywać 1 raz dziennie po kieliszeczku na wzmocnienie naczyń krwionośnych, jako środek przeciwsklerotyczny, obniżający poziom cholesterolu, moczopędny, przeciwobrzękowy i przeciwzawałowy, czyszczący krew, jako źródło krzemionki, środek przeciwzapalny i przeciwwysiękowy.

Sproszkowane ziele skrzypu jest mało efektywne w działaniu, bowiem człowiek nie jest przeżuwaczem i nie jest w stanie strawić ścian komórkowych i uwolnić składników czynnych. Wyjątkiem jest ziele zmikronizowane, czyli zmielone na pył, kiedy to następuje rozerwanie ścian komórkowych. Taki proszek skrzypowy można zażywać po 1 g 5 razy dziennie (dziennie 5 g) jako środek moczopędny.

Ziele skrzypu sproszkowane można poddać maceracji i przygotować je do takiej formy, aby było lepiej przyswajalne. W tym celu świeże lub suche ziele zmielić na proszek (miazgę), zalać niewielką ilością gliceryny z alkoholem oraz kwasem cytrynowym (na każdą łyżkę ziela świeżego lub suchego i zmielonego dać 1 łyżeczkę gliceryny, 1 łyżeczkę alkoholu 30-40% i 1/3 łyżeczki kwasu cytrynowego, wymieszać). Odstawić na 24 godziny. Następnie na każdą łyżkę tak przygotowanej papki dać 1 łyżkę miodu, wymieszać starannie. Zażywać 3-4 razy dziennie po 1 łyżce. preparat jest łatwo przyswajalny i trwały około 2 lata.

Macerat ze świeżego ziela skrzypu:1 szklankę mielonego świeżego ziela zalać 3 szklankami wody ciepłej przegotowanej. Odstawić na 6-8 godzin, przecedzić. Pić 100 ml 2 razy dziennie, lub 50 ml 4 razy dziennie.
Sposób użycia: płukanki do włosów, okłady z odwaru i maceratu na skórę, oczy (30-45-minutowe), przemywanie skóry; płukanie narządów płciowych przy ranach i stanach zapalnych; lewatywy z mocnego odwaru do odbytu 100-200 ml, przy świądzie, zapaleniu i hemoroidach; płukanie gardła, jamy ustnej; przeciąganie odwaru przez jamę nosową przy stanach zapalnych i krwawieniach; doustnie odwar i macerat.

Uwaga

Podczas kuracji preparatami skrzypu konieczne jest uzupełnianie witaminy B1 (3-5 mg 2 razy dziennie). Witaminę B1 przyjmować o innej porze dnia niż preparat skrzypu, co najmniej 2 godziny przed spożyciem produktu ze skrzypu.

Przeciwwskazania

brak lub niedobór wit. B1, rwa kulszowa, postrzał, zapalenie korzonków nerwowych, bradykardia, rzucawka ciążowa, mięśniobóle, przykurcze mięśni.

Źródła:

https://good-tips.pro
http://лена24.рф/Лекарственные_растения/hvosch_polevoj.html
https://kiberis.ru/?p=4505
http://www.cnshb.ru/AKDiL/0054/base/RH/000149.shtm

Хвощ полевой: свойства и противопоказания


https://www.kp.ru/putevoditel/zdorove/khvoshh-polevoj/
https://herbana.world/plant/hvoshch-polevoj.htm
www.gramzdrowia.pl
www.rozanski.li

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *