Połonicznik – moczopędnie

połonicznik nagi

Połonicznik to wieloletnia roślina zielna należąca do rodziny goździkowatych. Jest wszechobecny w Europie, z wyjątkiem dalekiej północy, gdzie warunki klimatyczne są dla niego zbyt surowe. Występuje w Azji Środkowej, w basenie Morza Śródziemnego i w wielu krajach Afryki Północnej. Połonicznik rośnie w miejscach słonecznych na glebach ubogich, głównie piaszczystych lub słabo wapiennych, toleruje zarówno suszę, jak i krótkotrwałą nadmierną wilgotność. Często jest spotykany na piaszczystych lub kamienistych łąkach i pastwiskach, w pobliżu dróg, w ogrodach warzywnych i na polach, na pustych działkach, brzegach rzek i innych zbiorników wodnych.

Leczniczo wykorzystywany jest połonicznik nagi i kosmaty. Obie rośliny są do siebie podobne, różnica polega tyłka na tym, że połonicznik kosmaty ma łodygę i liście gęsto owłosione, a nagi owłosiony nie jest. (Na zdjęciu połonicznik nagi).

Opis – połonicznik nagi

Jednoroczna, dwuletnia lub wieloletnia roślina okrywowa. Korzeń jest cienki, stożkowaty, słabo rozgałęziony. Łodygi liczne, pokładające, płożące się po powierzchni gleby. Osiągają 5-30 cm długości, gęsto rozgałęzione, bardzo słabo owłosione, zdrewniałe u podstawy, żółtozielone.

Liście liczne, małe (4-10 mm długości), naprzeciwległe, jajowate lub eliptyczne, bez połysku lub z lekkim nalotem, żółtawe lub jasnozielone, zwężające się u nasady w krótki ogonek.
Kwiaty bardzo małe (poniżej 1 mm średnicy), regularne, nieprzeźroczyste (kolor prawie zlewający się z barwą łodygi), bezszypułkowe, zebrane w małe grona (5-12 kwiatów) w osiach liściowych na szczycie łodygi. Kielich jest podzielony, 0,6 mm długości, żółtawozielony (co sprawia, że cały kwiat wydaje się również żółtawozielony), z 5 stożkowatymi działkami, bez połysku lub z lekkim nalotem. Bardzo krótka, słabo widoczna korona z 5 białymi, nitkowatymi płatkami. Roślina kwitnie od maja do września, czasem nawet do połowy października.

Owoce to małe, kuliste, jednonasienne, nierozgryzione orzeszki zamknięte w kielichu kwiatu. Nasiona są soczewkowate, brązowe, błyszczące i gładkie. Owocuje od lipca do września, rozmnaża się przez nasiona.

Surowiec

Połonicznik jest zbierany podczas kwitnienia. Ponieważ składniki aktywne łatwo ulegają rozkładowi, zioła należy suszyć w cieniu. Temperatura suszenia do 40 st C. Suszony surowiec nie powinien być przechowywany dłużej niż 1 rok.

Skład chemiczny

Połoniczniki posiadają flawonoidy: rutozyd, hiperozyd, kwercetyna, galaktozyd, arabinozyd i triglukozyd kwercetyny i izoramnetyny (narcyzyna), kumaryny (herniaryna, skopoletyna, umbeliferon), fenolokwasy (kw. kawowy), olejek eteryczny, alkaloidy, saponiny trójterpenowe (glabrolidy A,B,C, pochodne kwasu gipsogenowego i hydroksymedykagenowego), kw. galakturonowy i in.

Układ moczowo-płciowy

Zioło ma właściwości rozkurczowe. Wodny i wodno-alkoholowy wyciąg z ziela połonicznika działa rozkurczowo na mięśnie gładkie nerek, moczowodów i pęcherza moczowego. Zwiększa wydalanie jonów chloru i sodu oraz mocznika i wody, wpływa moczopędnie i przeciwobrzękowo. Ma działanie przeciwbakteryjne, odkaża układ moczowo-płciowy, bardzo pomocne w stanach zapalnych. Może przyczyniać się do wydalania złogów moczowych. Poprawia proces oddawania moczu przy przeroście i zapaleniu gruczołu krokowego. Zapobiega tworzeniu kamicy moczowej.
Połonicznik sprawdza się doskonale przy skąpomoczu, w kuracjach odtruwających i przeciwobrzękowych, przy nadciśnieniu (usuwanie sodu i chloru z ustroju), w profilaktyce infekcji, stanów zapalnych i kamicy układu moczowego, w zapaleniu nerek i pęcherza moczowego, w zapaleniu gruczołu krokowego.
Rozkrusza złogi w drogach moczowych, ułatwiając ich wydalenie w postaci piasku.
Hiperchloremia, hipernatremia, bolesne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, mimowolne oddawanie moczu, nieprzyjemne parcie na mocz, zapalenie przydatków, wysięki okołostawowe, reumatyzm, mocznica. Polecany od dawna w leczeniu dny i reumatyzmu. W medycynie ludowej stosowany w obrzękach serca i nerek. Choroby zapalne narządów płciowych, łagodzi ból w kolce nerkowej.

Inne właściwości połonicznika

Połonicznik działa napotnie, przeciwalergicznie, żółciopędnie, pobudza wydzielanie śliny, soku żołądkowego, trzustkowego i jelitowego, odtruwa organizm. Działa przeciwwysiękowo – uszczelnia i wzmacnia błony komórkowe oraz śródbłonki naczyń krwionośnych. Działa wykrztuśnie w przebiegu nieżytów układu oddechowego. Korzystny przy suchym kaszlu.

Gorączka, choroby zakaźne i przeziębieniowe, zaburzenia metabolizmu, nadciśnienie, zatrucia, pękanie i przepuszczalność naczyń krwionośnych, wybroczyny na siatkówce, choroby uczuleniowe, choroby wątroby, pęcherzyka i trzustki, stany zapalne przewodu pokarmowego, zaburzenia trawienia, kuracje odtruwające.

Połonicznik zawiera kumaryny, które wspomagają krzepnięcie krwi i zapobiegają zakrzepom.
Poprzez działanie moczopędne roślina obniża ciśnienie krwi.

Łagodzi bóle mięśni po wysiłku. Połonicznik jest stosowany od czasów starożytnych jako środek łagodzący bóle mięśni spowodowane przeciążeniem. Stosowany zarówno wewnętrznie jaki i w postaci okładów u osób cierpiących na artretyzm, podagrę i inne stany zapalne stawów.

Zioło to jest w stanie zmienić morfologię krwi, zwiększając liczbę białych krwinek. Roślina bardzo skutecznie pomaga normalizować zawartość białka w moczu.

Zewnętrznie

Napar z ziela połonicznika korzystnie wpływa przy przewlekłych chorobach skórnych m.in. trądzikach.

Odwar i napar z trawy jest stosowany zewnętrznie do okładów, balsamów i kąpieli jako środek gojący rany, przy suchej skórze oraz chorobach skóry (diateza, egzema, wypryski, trądzik). Połonicznik może skutecznie leczyć łuszczycę. Sokiem ze świeżej rośliny leczono zmienione chorobowo miejsca (blaszki łuszczycowe).

Pocieranie ziół z wodą tworzy bogatą pianę, która detoksykuje i zmiękcza skórę. Ze względu na zawartość saponin, ziele może być stosowane w przemyśle mydlarskim, jako substytut mydła, a także zastępować proszki i żele chemiczne w praniu tkanin, zwłaszcza wełny i jedwabiu. Napary i odwary można stosować do przemywania twarzy, dzięki czemu skóra będzie wyglądała długo, pięknie i zdrowo.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniem do przyjmowania połonicznika jest ciąża, karmienie piersią, wiek poniżej 12 roku życia, skłonność do krwawień, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ostre zapalenie żołądka. Jeśli masz kamienie nerkowe, połonicznik może być stosowany tylko za radą lekarza po badaniu ultrasonograficznym. W przypadku dużych kamieni, mogą one utknąć w moczowodzie w trakcie leczenia i konieczna może być pilna interwencja chirurgiczna.

Przetwory

Napar: 2 łyżki ziela zalać 1 szkl. wrzącej wody; odstawić na 30 minut; przecedzić. Pić 4 razy dz. po 100 ml.

Alkoholatura stabilizowana 1:5, na gorącym alkoholu 40-60% i świeżym zielu połonicznika: 5 ml 2-3 razy dziennie.

Nalewka: pół szkl. suchego ziela zalać 400 ml wódki; wytrawiać 14 dni; przefiltrować. Zażywać 4 razy dz. po 10 ml.

Podobnie przyrządza się nalewkę na winie. Przeznaczona jest także do przemywania skóry trądzikowej i łojotokowej (1 łyżka nalewki na 100 ml wody przegotowanej).

Źródła:

https://centr74vdoh.ru
https://herbana.world
http://knigazdorovya.com
https://www.med74.ru
https://www.ayzdorov.ru/tvtravnik_grijnik.php
https://narodzdorov.ru
https://narodnymisredstvami.ru
https://plantsmed.net

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *