Lecznicze właściwości mniszka 

Mniszek zwany jest dmuchawcem gdyż jego żółte kwiaty przeistaczają się w puszyste kule owoców. Dzieci zrywają je, zdmuchują i wypowiadają życzenie.

Zbiory mniszka 

Mlecz jest bardzo tępiony jako chwast, tymczasem lecznicze właściwości mniszka są tak bogate, że szkoda wyrzucać. Zrób z niego sok, syrop, sałatkę lub herbatkę i odżyw swój organizm. Liście zbiera się przed kwitnieniem, korzenie wiosną lub jesienią, choć jest bardzo wartościowy cały rok, łodygi w czasie kwitnienia. Najwięcej substancji zawiera korzeń. Kwiaty oczywiście zbieramy w czasie kwitnienia, przy czym dr Różański pisze, że trzeba je „rozskubać”. 

Bogactwo składu mniszka

Liście mniszka zawierają witaminę C, karoten, kwas foliowy, tiaminę, ryboflawinę, cholinę, sole wapnia, fosforu, żelaza, miedzi, manganu, potasu, kobaltu, cynku, magnezu, molibdenu i sodu, związki gorzkie, inulinę, flawonoidy i żywice. Kwiaty zawierają luteinę, witaminy, sole, flawony i substancje gorzkie. Korzenie mają w sobie inulinę, gumy roślinne, cholinę oraz żywice.

Lecznicze właściwości mniszka

Mniszek inaczej mlecz ma szeroki wachlarz właściwości leczniczych. Przede wszystkim roślina ta oczyszcza wątrobę, obniża poziom cholesterolu, wspomaga leczenie żółtaczki, działa przeczyszczająco, pobudza apetyt. Codzienne jedzenie 5-6 łodyg pomaga w zapaleniu wątroby. (Łodygi zbieramy w czasie kwitnienia i obrywamy koszyczek kwiatostanu). Mniszek pozytywnie wpływa na mikroflorę jelit. Odwar z korzeni stosujemy przy kamicy żółciowej, nerwicy żołądka, biegunce. Pobudza wydzielanie soku żołądkowego i oczyszcza żołądek z zalegających substancji. Świeże łodygi mogą rozpuścić kamienie żółciowe. Pobudza czynności wątroby i pęcherzyka żółciowego. Wspomaga trawienie. Co więcej dmuchawiec oczyszcza i rozrzedza krew. Działa on również moczopędnie. Nie leczy bezpośrednio zapalenia pęcherza, lecz wypłukuje mocz z pęcherza a wraz z nim bakterie, a więc wspomaga jego kurację leczniczą. Moczopędne właściwości zioła pomagają usuwać obrzęki oraz, co warto wspomnieć – nadciśnienie. Co więcej, ponieważ zapobiega on gromadzeniu się płynów w stawach, zmniejsza ich stany zapalne. Zielarze od wieków używają mniszka do leczenia bolesnego reumatoidalnego zapalenia stawów. Dmuchawiec pomaga także przy łagodnej cukrzycy w początkowych stadiach. Stosuje się go również u kobiet z objawami zaburzeń równowagi hormonalnej, w tym bólami miesiączkowymi, wahaniami nastroju, nieregularną menstruacją.

Lecznicze właściwości mniszka: na wątrobę i na poprawę trawienia

Ziele mniszka delikatnie pobudza wątrobę do działania i łagodzi problemy trawienne. Niedomagania ze strony wątroby często objawiają się niezdolnością do trawienia tłuszczów, stolcem w kolorze gliny, nudnościami, gazami, wzdęciami i bólem głowy. Zawierając przyjemną goryczkę w smaku, mlecz uwalnia wiele enzymów trawiennych i zwiększa wydzielanie śliny, która pomaga trawić węglowodany. Ponad to stymuluje wydzielanie kwasów żołądkowych, takich jak kwas solny, który rozkłada białka i stymuluje uwalnianie żółci, która trawi tłuszcze. Wszystko to razem oznacza ni mniej ni więcej tylko to, że mniszek dzięki temu, że jest gorzki pomaga trawić i przyswajać składniki odżywcze.

Korzeń mniszka jako pożywka dla bakterii jelit

Korzeń mniszka jest bardzo bogaty w inulinę, czyli węglowodan, którego ludzie nie trawią. Inulina wspomaga zdrową florę jelit. Ludzie nie są w stanie strawić inuliny, przechodzi ona zatem do jelita grubego, tam fermentuje i jest pożywką dla zdrowych bakterii.

Syrop z kwiatów mniszka

Polecam syrop z kwiatów mniszka, który smakuje jak miód, jest doskonały z chlebem, do wypieku pierników, do napojów. Wzmacnia odporność w chorobach układu oddechowego.

Oto przepis na syrop wg Marii Treben z książki „Apteka Pana Boga” 

Cztery kopiaste garście koszyczków mniszka zalewamy 1 litrem zimnej wody i powoli podgrzewamy aż do wrzenia. Po zagotowaniu garnek zdejmujemy z kuchenki i odstawiamy na noc. Następnego dnia wylewamy wszystko na sito, cedzimy, a potem oburącz mocno wyciskamy kwiaty. Do soku dodajemy 1 kg nieoczyszczonego cukru i pół cytryny pokrojonej na plasterki (najlepiej bez skórki). Garnek bez pokrywki stawiamy na kuchence i ogrzewamy na najmniejszym palniku na najmniejszym ogniu. Syrop odparowuje się bez gotowania. Należy go raz albo dwa wystudzić, by sprawdzić konsystencję. Nie może on być ani zbyt gęsty (gdyż się scukrzy), ani zbyt rzadki (bo może skwaśnieć). 

Lecznicze właściwości soku z mniszka

Sok z mniszka należy do najbardziej skutecznych soków roślinnych wzmacniających organizm, a jego główne działanie polega na zachowaniu równowagi kwasowo-zasadowej. Najbardziej wartościowy jest sok z liści zbieranych w maju i czerwcu.

Aby sporządzić sok należy liście rośliny przepuścić przez sokowirówkę. Do 4 części powstałego soku dodać trzeba 1 część spirytusu, wstrząsnąć i wstawić do lodówki. Pijemy przez tydzień po łyżce (rozcieńczony w szklance napoju), w drugim tygodniu 2 x dziennie po łyżce, w trzecim – 3 x, Pić przez miesiąc, potem 2- 3 tygodnie przerwy.

Odrzuconą przez sokowirówkę masę również możemy wykorzystać przyrządzając macerat. W tym celu pół szklanki produktu zalewamy 1 szklanką przegotowanej wody o temperaturze pokojowej, macerujemy 6-8 godzin, przecedzamy. Pić można 3 – 4 x dziennie po 100 – 200 ml. Przechować w lodówce nie dłużej jednak niż 5 dni.

Mniszek zewnętrznie

Korzenie mlecza zawierają białe mleczko. Stosując je bezpośrednio na kurzajkę, pozbędziemy się jej. Kuracja polega na aplikowaniu w/w substancji 1x dziennie przez 5 do 7 dni. Wśród zewnętrznego działania rośliny wymienię łagodzenie stanu zapalnego brodawek. W tym celu należy gotować 30 g mielonego korzenia w 2-3 filiżankach wody tak długo aż połowa płynu odparuje, a następnie robić kompresy. Sok z mniszka niweluje swędzenie i ból po ukąszeniu przez osę. Usuwa także świąd, liszaje i wysypkę, okłady łagodzą i przyspieszają gojenie się ran i skaleczeń.

Mieszanki ziołowe z mniszkiem

Na poprawę trawienia: mniszek + jaskółcze ziele + mięta + piołun. Moczopędnie: mniszek + liście brzozy, skrzyp polny, rdest ptasi. Cukrzyca: mniszek + liście borówki czernicy, ziele rutwicy, perz, owoce fasoli. Biegunka: mniszek + liście orzecha włoskiego, łopian, pokrzywa.

Potrawka mniszkowa wg dr Różańskiego

Bierzemy co najmniej 1 kg ziela lub samych liści (bez kwiatów), najlepiej wiosennych, mielimy przez maszynkę do mięsa o jak najdrobniejszym sitku (soku nie odlewać!). Tak przyrządzoną masę wkładamy do rondla, dodajemy 3-4 łyżki wody, trochę oleju i gotujemy bez przykrycia 10 minut, pilnując jednak aby się nie przypaliło (gdy nadmiernie odparuje woda dodać jej nieco). Na końcu dodajemy nieco wywaru z mięsa. Z tłuszczu i mąki robimy zasmażkę, rozprowadzamy tłustym mlekiem lub śmietaną, dodajemy ją do masy roślinnej, mieszamy, solimy, możemy dodać czosnek lub cebulkę drobno pokrajaną i przysmażoną, imbir, curry, ziele angielskie i pieprz. Podawać do ziemniaków gotowanych (puree) lub smażonych (frytek) oraz mięs i jajek sadzonych.

Przeciwwskazania do stosowania mniszka

Przeciwwskazania w stosowaniu zioła to ciąża oraz karmienie piersią. Nie poleca się podawania specyfików z dmuchawca dzieciom poniżej 7 roku życia, przy zatorach dróg żółciowych, łuszczycy. Podobnie jak inne surowce goryczowe może nasilać dolegliwości w przypadku nadkwaśności żołądka. Polecam zachować ostrożność osobom ze skłonnością do wylewów, gdyż mniszek rozrzedza krew.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *