Kopytnik – wymiotnie w alkoholizmie

kopytnik pospolity

Kopytnik (Asarum europaeum L.) rośnie w lasach liściastych i mieszanych, rzadziej w ciemnych lasach iglastych. Szczególnie częsty w zaroślach leszczyny pospolitej. Preferuje bogate gleby gliniaste i ilaste. W smaku jest gorzki, a po potarciu dłońmi roślina wydziela ostry, nieprzyjemny zapach. Kopytnik nazywany jest dzikim pieprzem, kadzidłowcem, korzeniem zajęczym lub wymiotnikiem.

Opis botaniczny

Kopytnik to wieloletnia roślina zielna o wysokości 5 – 10 cm z pełzającym, rozgałęzionym kłączem, z którego wyrastają pędy nadziemne. Liście mają okrągło-jajowatą blaszkę liściową, która przypomina odcisk końskiego kopyta, stąd nazwa rośliny „kopytnik”. Blaszka liściowa jest ciemnozielona, błyszcząca, skórzasta, pokryta włoskami, o średnicy 5-8 cm. Liście pozostają zielone nawet w zimie. Na wiosnę więdną i obumierają, a na ich miejsce pojawiają się nowe liście, jedwabiste i miękkie. Liście ułożone są naprzeciwko siebie w przeciwnych kierunkach. Pomiędzy nimi na samym końcu pędu jesienią można zobaczyć duży pąk. Pąk jest z zewnątrz pokryty cienkimi, półprzezroczystymi osłonami, pod którymi znajdują się zalążki dwóch przyszłych liści. Są one bardzo małe, ale już mają zielony kolor. To liście, które są złożone na pół. W środku pączka znajduje się mała kuleczka. Jeśli złamiesz ją delikatnie, możesz zobaczyć małe pręciki w środku. Jest to liść pączkowy. Wiosną kopytnik kwitnie bardzo wcześnie, wkrótce po stopnieniu śniegu. Kwiaty są jednak ukryte w suchych, opadłych liściach i długo nie pojawiają się na powierzchni. Mają oryginalny, nietypowy dla kwiatów ciemny kolor – brązowy z czerwonawym odcieniem. Budowa kwiatu również nie jest typowa: ma tylko 3 płatki i 12 pręcików. Po przekwitnięciu kwiat nie ulega większym zmianom: płatki nie opadają, a nawet zachowują swój kształt i kolor. W połowie lata z kwiatów jabłoni powstają owoce. Z wyglądu są one prawie nie do odróżnienia od kwiatów. Kwiaty są pojedyncze, dzwonkowate. Kwitnie w kwietniu-maju. Owocem jest sześciokątna kapsułka z ogromną ilością mikroskopijnych, pomarszczonych nasion. Owoce dojrzewają w czerwcu.

Surowiec

Surowiec stanowi ziele, kłącze i korzenie kopytnika, zbierane jesienią, szybko wysuszone (do 30 stopni C). Liście zbiera się od sierpnia do jesieni, kłącza od wiosny do jesieni.

Skład chemiczny

Składniki kopytnika: olejek eteryczny, garbniki, żywica, skrobia, sacharoza, glikozydy fenolowe, seskwiterpeny. Kopytnik zawiera fitoncydy o silnym działaniu przeciwdrobnoustrojowym. W olejku eterycznym występują: eugenol, azaron (asaron), l-pinen, metyloeugenol, aldehyd azarylow.

Wykrztuśnie i oczyszczająco

W małych dawkach wodne i alkoholowe wyciągi z kopytnika działają rozkurczowo i wykrztuśnie na oskrzela i oskrzeliki. Co więcej: przeciwzapalnie, antyseptycznie, bakteriobójczo i bakteriostatycznie, przeciwpierwotniakowo, fungistatycznie i grzybobójczo oraz antywirusowo.
Przeciwgorączkowo i napotnie.

Zaflegmienie płuc i oskrzeli, zakażenia i nieżyty gardła, tchawicy, oskrzeli i płuc, przeziębienie z kaszlem, choroby grypopodobne, angina.

Moczopędnie

Stosowany jest jako środek diuretyczny i rozwalniający, przeciwartretyczny i przeciwzimniczy. Kamica moczowa, skąpomocz, choroby reumatyczne.

Żółciopędnie

Kopytnik pobudza wydzielanie żółci a poprzez działanie rozkurczowe – ułatwia jej przepływ. Żółtaczka, osłabienie żołądka i jelit, wzmaga wydzielanie śluzu w przewodzie pokarmowym i drogach oddechowych, silnie żółciopędne. Uważa się, że kopytnik zwalcza pasożyty przewodu pokarmowego.

Wymiotnie

Sproszkowany surowiec w dawce jednorazowej ok. 1 g wywołuje wymioty.
Są one wywoływane w ramach terapii odwykowej w uzależnieniu od alkoholu. Również w przypadkach ciężkich zatruć pokarmowych (przez grzyby lub inne trucizny roślinne), aby oczyścić żołądek i jelita, zanim trucizna będzie miała czas na wchłonięcie do krwi.

W alkoholizmie

Ziele kopytnika jest od dawna stosowane w medycynie ludowej w leczeniu alkoholizmu. Kwestią kluczową jest, by osoba uzależniona chciała podjąć terapię. Zioło działa jedynie wspomagająco. Jego skuteczność wynika z faktu, że spożycie odwaru z korzeni wraz z alkoholem wywołuje reakcję mdłości i wymiotów. Powoduje to awersję do napojów alkoholowych i osoba przestaje ich nadużywać. Odwar z kopytnika należy dodawać do spożywanego alkoholu. Po kilku dawkach takiego leku, u pacjenta cierpiącego nawet na ciężką postać alkoholizmu, rozwija się awersja nie tylko do specyficznego smaku napojów alkoholowych, ale nawet do ich zapachu.

Jeden z przepisów „odwykowych” proponuje zmieszać zmiażdżony korzeń wymiotnicy z zieloną skórką orzecha włoskiego w proporcji 1:2. 1 łyżkę mieszanki należy zalać 2 litrami wina. Kompozycja powinna nalegać przez dwa tygodnie. Gdy lek jest gotowy, należy go przyjmować dwa razy dziennie po 10 ml. Pacjent powinien być świadomy, że procesowi leczenia będą towarzyszyć wymioty i uczucie przygnębienia. Ale to właśnie te reakcje powinny skłonić go do odstawienia alkoholu.

Łagodniejszą wersją przepisu jest sporządzenie odwaru z samego kopytnika. Zazwyczaj po spożyciu alkoholu z dodatkiem ziołowym u pacjenta w ciągu kilku minut występuje odruch wymiotny.

Rezultaty widać zazwyczaj po 3-4 dniach stosowania. Kurs trwający 7 dni. Aby osiągnąć lepsze efekty, można powtórzyć terapię, robiąc 10-dniową przerwę.

Zioło oczyszcza organizm w przypadku odurzenia, normalizuje pracę układów organizmu, wywiera korzystny wpływ na sen i nastrój.

W impotencji

Surowiec wzmacnia osłabienie seksualne u mężczyzn. Napary kopytnika pomagają uporać się z zaburzeniami erekcji. Roślina wzmacnia ściany naczyń krwionośnych i prowadzi do poprawy krążenia. Dzięki temu zwiększa się krążenie krwi również w miednicy i mężczyzna znów ma stabilny i trwały wzwód. Ponadto zioło pozytywnie wpływa na jakość płynu nasiennego, poprawiając ruchliwość i zwiększając liczbę plemników.

Układ krwionośny

Nalewka z zioła zwiększa aktywność serca, powoduje wyraźne skurcze naczyń krwionośnych i wyraźny wzrost ciśnienia krwi. Jej mechanizm działania jest podobny do działania adrenaliny. Korzenie i liście kopytnika dają znakomite efekty w leczeniu niewydolności krążeniowo-oddechowej, doskonale wspomagając pracę serca. Kopytnik jest stosowany terapeutycznie w leczeniu nagłego spadku ciśnienia krwi lub ciężkiego niedociśnienia, gdy konieczne jest pobudzenie serca. Wykazuje również działanie przeciwmiażdżycowe. Kopytnik nie tylko pobudza krążenie krwi lecz także wzmaga miesiączkowanie. Wskazany przy skąpych, zanikających, nieregularnych menstruacjach.

Inne działanie kopytnika

Nalewka z kopytnika działa przeciwbólowo, uspokajająco i nasenne. Działając także przeciwzapalnie jest polecana jako składnik mieszanki stosowanej w przypadku zapalenia nerwów i zapalenia korzonków nerwowych.

Wszystkie kierunki działania kopytnika są spójne i działają w kierunku pozbycia się z organizmu nadmiaru płynów. Używano go do oczyszczania organizmu, przez wywoływanie rozwolnienia, pędzenie moczu i wzmaganie wydzielania potu, czasem też do wywoływania wymiotów.

Zewnętrznie

W dermatologii zaleca się stosowanie kopytnika miejscowo przy atopowym zapaleniu skóry, egzemie, ichtiozie, łysieniu i innych chorobach skóry. Świeżo zmielone liście mogą być stosowane na czyraki, a nalewka octowa z liści może być używana do przecierania obszarów skóry ze świerzbem. Ze względu na swoje właściwości antybakteryjne, jest często stosowany w leczeniu ran i skaleczeń na skórze.

Preparaty

Dawka jednorazowa 200 mg (sproszkowanego surowca).

Suchy kopytnik, przemielony na proszek można mieszać z miodem, otrzymując ziołomiód znakomity do leczenia kaszlu i przeziębienia z objawami nieżytowymi ze strony układu oddechowego. W tym celu na każde 1/2 łyżeczki płaskiej sproszkowanego surowca dać 1 łyżeczkę alkoholu 40% lub rumu i 1 łyżkę miodu, wymieszać, zażywać po 1 łyżce 4 razy dziennie, popić gorącym mlekiem.

Napar: 1 łyżeczki suchego liścia lub ziela na szklankę wrzącej wody lub mleka, osłodzić miodem. Zażywać 6 razy dziennie po 1 łyżce.

Nalewka kopytnikowa: 1 część suchego lub świeżego rozdrobnionego surowca zalać 5 częściami alkoholu 40-60%, macerować przynajmniej 7 dni, przefiltrować. Zażywać 3-4 razy dziennie po 1 ml.

Sproszkowane ziele/kłącze kopytnika: 200 mg 3 razy dziennie; wymiotnie: 1-2 g jeden raz dziennie.

Odwar: łyżkę stołową zmielonego korzenia kopytnika zalać szklanką wrzącej wody. Gotować na małym ogniu przez 10 minut, pozwolić ostygnąć pod przykryciem.

Przeciwwskazania do stosowania

Zioło jest trujące, dlatego należy przestrzegać zalecanej dawki. Przeciwwskazane u kobiet w okresie ciąży i laktacji, u dzieci, osób powyżej 65 r.ż., przy krwotokach, w nadciśnieniu, reakcjach alergicznych. Wysokie dawki powodują wymioty, natomiast regularne, długotrwałe stosowanie prowadzi do upośledzenia prawidłowej funkcji nerek. Zgłaszano również działania niepożądane, takie jak wysokie ciśnienie krwi, zawroty głowy i senność, nudności i wymioty, biegunka lub przeciwnie – zaparcia.

Źródła:

https://www.1000listnik.ru
https://rktrav.ru/kopyten
https://herbana.world/plant/kopyten-evropejskij.html
https://good-tips.pro

Копытень: описание, выращивание и использование


https://homeopathy.academic.ru
https://polzavred-edi.ru
https://tsarstvotrav.ru
https://sovets.net
https://www.1000listnik.ru/lekarstvennie-travi/10/242-kopyten.html
www.rozanski.li
www.gramzdrowia.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *