Kokoryczka – silnie wyciszająca

kokoryczka

Kokoryczka – Corydalis

W Polsce spotkać można kokorycz wielokwiatową – Corydalis multiflorum, kokorycz wonną – Corydalis odoratum, kokorycz pełną – Corydalis solida, kokorycz pustą – Corydalis cava i kokorycz wątłą – Corydalis fabacea Person oraz kokorycz okółkową.
Kokorycz jest rośliną leśną. Najlepiej rośnie w lasach dębowych, ale można ją spotkać również w lasach liściastych, osikowych i brzozowych. Lubi gleby kamieniste, liściaste, kwaśne, przepuszczalne, często występuje obok konwalijki, czworolistu, nawłoci i czosnku niedźwiedziego.

Opis – kokoryczka wielokwiatowa (na rys.)

Roślina wieloletnia dorastająca do 80 cm wys. Posiada podziemne, puste w środku bulwy – okrągłe, rozłożyste korzenie. Bulwa wieloletnia z czasem nie tylko zwiększa swój rozmiar, ale także staje się pusta w środku. Jest ona wymienna, co roku wewnątrz starej pojawia się i rośnie nowa, zamieniając starą w łupinę. Łodyga naga, walcowata, łukowato wygięta, mocna, w dolnej części posiada pochewkę, która po pewnym czasie usycha i odpada – jest to pokrywa zimowa ochronna. Liście jajowate lub eliptyczne. Ułożone są na długich ogonkach w rzędach i składają się z 3 do 5 segmentów. Brzegi liści mogą być ząbkowane lub zaokrąglone. Kwiaty skupione są w gronach po 2-5. Barwę mają białawą, zielonawą lub żółtozieloną. Są pozbawione zapachu. Owocem jest niemal czarna jagoda. Kwitnie od maja do czerwca.

Surowiec

Surowcem jest ziele i kłącze kokoryczki. Ziele zbiera się w początkach lub w czasie kwitnienia (maj, czerwiec). Surowce suszy się w lekko ogrzanym piekarniku, w temperaturze do 60 st C (najlepiej 30-50 st C). Kłącze wykopuje się jesienią lub wiosną. Kroi się je na cienkie plasterki i pozostawia do wyschnięcia w suchym miejscu. Okres trwałości surowców (zarówno trawy, jak i bulwy) – 1 rok.

Skład chemiczny

Ziele i kłącze zawierają alkaloidy, saponiny, flawonoidy (rutynę, kwercetynę), glikozydy podobne do glikozydów konwalii (polygonatotoksyny), śluzy, kwas chelidonowy, asparaginę, glikotyninę = glikotoninę (poligonatoglikotyninę), garbniki, fermenty, sole, witaminy, skrobię, śluzy.

Uspokajająco i rozkurczowo

Kokoryczka działa uspokajająco i wyciszająco. Daje spokój, znosi nerwice, bezsenność, lęk i niepokój. Łagodzi wyraźnie stres. Cebulka jest silniejsza w działaniu. Oprócz wpływu uspokajającego działa także nasennie i przeciwbólowo. Nie wolno przekraczać dawki leczniczej. Jest stosowana w leczeniu drżenia gorączkowego i nadmiernego podniecenia nerwowego oraz ruchowego. Zastosowana w terapii choroby Parkinsona hamuje stany rozdrażnienia nerwowego, nerwic oraz drżenia mięśniowe. Także w nerwicy żołądka i jelit.

Bulwy kokoryczki zawierają kilka alkaloidów, z których najcenniejszym jest bulbokapnina. To ona właśnie jest stosowana zaburzeniach nerwowych, którym towarzyszy hiperkinezja, porażenie drżeniowe i wzmożone napięcie mięśniowe. Eksperymentalnie stwierdzono, że powoduje katalepsję i inne formy zahamowania ruchowego, zmniejsza aktywność odruchów warunkowych, zwiększa łzawienie i ślinotok oraz spowalnia perystaltykę jelit.

Innym alkaloidem pozyskiwanym z kokoryczki jest korydyna, która ma działanie uspokajające na OUN. Korydalina, korybulbina i izokoribulbina mają wyraźne właściwości rozszerzające naczynia krwionośne i obniżające ciśnienie krwi. Pomocna w dławicy, kołataniu i nerwicy serca oraz nadciśnieniu. Wzmacnia i normuje skurcze mięśnia sercowego. Uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne.

Miażdżyca, niewydolność krążenia, zadyszka, nerwica serca, kłucie w sercu, skurcze naczyniowe, nadciśnienie.

Żółciopędnie

Zioło działa silne żółciopędne, reguluje wypróżnienia, przemianę materii i przepływ żółci. Wzmaga wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego. Kamica żółciowa, choroby wątroby.

Moczopędnie

Kokoryczka ma silne działanie moczopędne i przeciwobrzękowe. Skąpomocz, obrzęki zastoinowe, kamica moczowa, dna, reumatyzm.

Pozostałe właściwości kokoryczki

Kokoryczka obniża poziom cukru we krwi i likwiduje cukromocz. W małych dawkach poprawia pamięć i kojarzenie, ułatwia koncentrację. W większych dawkach powoduje niechęć do działania i aktywnej pracy fizycznej i psychicznej. Działa przeciwzapalnie, ma działanie wykrztuśne.

Zewnętrznie

Roślina ta ma również właściwości przeciwbakteryjne i dlatego jest stosowana w leczeniu ropnych ran i owrzodzeń troficznych.

Przeciwwskazania

W większych dawkach kokorycz wywołuje halucynacje, przy czym przedawkowana (dawka narkotyczna jest bliska toksycznej) powoduje wymioty i poraża zakończenia nerwów przywspółczulnych.

Dawki jednorazowe wynoszące około 180 ml naparu i około 3 łyżek nalewki powodują nudności, wymioty, biegunkę, podrażnienie przewodu pokarmowego i nerek, zaburzenia sercowe i inne objawy.

Przy pierwszych objawach nadmiernego wyciszenia i zaburzeń ruchowych dawkę należy obniżyć. Podczas zażywania leku nie prowadzić pojazdów mechanicznych i urządzeń niebezpiecznych. Nie podawać kobietom w ciąży i laktacji. Nie podawać dzieciom.

Przetwory

Napar: 1 łyżkę ziela zalać 150 ml wrzącej wody; odstawić na 30 minut; przecedzić. Pić 3-4 razy dz. po 30-50 ml (dawka 40-50 ml jest dawką optymalną, a zarazem maksymalną i należy ją stosować w razie ostrych stanów chorobowych);

Odwar: 1 łyżkę kłączy zalać 150 ml wody; gotować 5 minut; odstawić na 20 minut; przecedzić. Stosować jak napar. Z dobrze rozdrobnionych kłączy można przyrządzać napar.

Proszek kokoryczkowy: kłącze lub ziele zmielić w młynku do kawy na drobny proszek. Zażywać 3-4 razy dz. po pół łyżeczki do herbaty.

Miód kokoryczkowy: na każde pół łyżeczki proszku dać 1 łyżeczkę miodu, i 1 łyżkę wina czerwonego; wymieszać i zażywać po 1 łyżce (przed zażyciem miód zawsze zamieszać!;. Stosować 2 razy dz.

Nalewka kokoryczkowa: pół szkl. ziela lub kłączy zalać 250 ml wódki; wytrawiać 14 dni; przefiltrować. Zażywać 3-4 razy dz. po 30-40 kropli;

Alkoholatura “zimna”: pół szkl. świeżego kłącze lub ziela zalać 250 ml alkoholu 40-60%; wytrawiać 14 dni; przefiltrować. Zażywać jak nalewkę.

Intrakt kokoryczkowy: pół szkl. świeżego kłącza lub ziela zalać 250 ml gorącego alkoholu; wytrawiać 10 dni; przefiltrować. Zaczynać od dawki 8-10 kropli 2 razy dziennie, stopniowo zwiększając o 2 krople.
Podgrzewać na maszynce elektrycznej lub łaźni wodnej!, nie używać otwartego ognia do ogrzewania alkoholu, bo parujący alkohol wybuchowo zapali się!!!

Jeżeli występują nudności po zażyciu wyciągów kokoryczkowych to należy je popijać mocnym naparem miętowym (lub kroplami miętowymi), albo też naparem miętowo-melisowym (100-150 ml).

Preparat może być użyty w kuracjach odwykowych, np. przy odstawieniu leków psychotropowych, narkotyków, alkoholu, tytoniu. Zmniejsza bowiem zapotrzebowanie na używkę, hamuje podniecenie ruchowe i psychiczne.

Wino kokoryczowe: 5 dkg ziela lub 1 dkg bulw suchych lub świeżych rozdrobnić i zalać 100 ml alkoholu 70% i 150 ml wina czerwonego lub białego wytrawnego. Całość podgrzać, trzymać 3 minuty leciutko gotując. Odstawić na 5 dni w słoju zamkniętym, przefiltrować. Zażywać 1-2 razy dziennie po 10 kropli. W chorobie Parkinsona 2 razy dziennie po 10 kropli.
Działania ubocze: u niektórych osób może wywołać nudności lub wymioty; zmniejszyć wówczas dawkę.
Małe dawki intraktu dla poprawienia pamięci: 5 kropli 2-3 razy dziennie.

Najbardziej efektywnie działają alkoholowe wyciągi z kokoryczki.

Źródła:

https://pocvetam.ru
https://lektrava.ru
https://zelenypodokonnik.ru
www.gramzdrowia.pl
www.rozanski.li

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *