Kobylak również przy anemii

kobylak

Kobylak czyli szczaw kędzierzawy (Rumex crispus L.). Kobylak rośnie na łąkach, brzegach stawów, rzek i na przydrożach, na nieużytkach i ugorach. Zasiedla wilgotne łąki, ogrody warzywne i obrzeża upraw, rośnie w obszarach ściółki. Preferuje gleby umiarkowanie wilgotne, żyzne, zasobne w azot.

Opis botaniczny

Wieloletnia roślina zielna o grubym, krótkim kłączu. Łodyga jest brązowa, prosta, wzniesiona, płytko żłobiona z licznymi rozgałęzieniami. Osiąga wysokość do 120 cm. Liście naprzemianległe, lancetowate lub podłużno-lancetowate z pofalowanymi brzegami, kędzierzawe, długo zaostrzone, ku podstawie klinowato zwężone. Ogonki dolnych liści nieco krótsze niż blaszki liściowe. Górne liście łodygowe są mniejsze na krótkich ogonkach lub są bezogonkowe. Dolne mogą być w kształcie serca. Kwiaty jednofoliowe są skupione w gęste pierścienie na końcach łodyg, tworząc wspólną wiechę. Kwiaty są małe, zielone lub czerwone, wąskie i zwarte. Kwiatostan jest wąsko rozpierzchły, do 60 cm długości, z odgałęzieniami. Wewnętrzne płaty okwiatu zaokrąglone-owate, sercowate u podstawy, z zaostrzonym wierzchołkiem, gładkie lub lekko wgłębione wzdłuż brzegów. Owoce to trójkątne, czerwonobrązowe, błyszczące orzeszki ułożone w płatkach okwiatu. Kwitnie na przełomie czerwca i lipca, owoce dojrzewają w lipcu i sierpniu.

Skład chemiczny

Korzeń kobylaka zawiera znaczne ilości żelaza, witaminy C i K, oksymetyloantrachinony, emodynę, kwas chryzofanowy, garbniki i szczawiany, flawonoidy oraz wyższe kwasy tłuszczowe.

Surowiec

Jako surowiec leczniczy wykorzystywane są kłącza z korzeniami, które zbiera się jesienią po wyschnięciu części nadziemnej lub wczesną wiosną po stopnieniu śniegu. Suszenie jest zakończone, gdy korzenie nie zginają się, lecz łamią.

Układ pokarmowy

Żelazo i garbniki działają ściągająco i absorbująco, natomiast antrachinony i szczawiany – przeczyszczająco. Aktywność farmakologiczna kobylaka jest zależna od dawki: w dużych dawkach ma działanie wyraźnie przeczyszczające a w małych – wręcz przeciwnie, ściągające. W związku z tym, kłącza i korzenie zioła stosowane są jako skuteczny środek przeczyszczający w atonii jelit, a jako środek ściągający w biegunkach. Zioło zwalcza zaburzenia przewodu pokarmowego. Zapalenie jelit, zapalenie żołądka, wzdęcia, zaparcia i biegunki. Dla poprawy apetytu. W tradycyjnym ziołolecznictwie kobylak uznawany jest za zioło wątrobowe. Gorzki tonicum, poprawia trawienie i przyswajanie składników pokarmowych. Wzmaga wydzielanie żółci i soku trzustkowego. Przydatny w zaburzeniach wydzielania żółci, zapaleniu i dyskinezie pęcherzyka żółciowego, chorobach śledziony.
Płukanki z kobylaka oraz picie odwaru usuwają nieprzyjemny zapach z ust i żołądka, hamują rozwój drożdżaków i bakterii odpowiedzialnych za fermentacje i dekarboksylacje aminokwasów oraz procesy gnilne.

Układ oddechowy

Wykazano również, że odwar z kobylaka jest bardzo skuteczny przy dolegliwościach górnych i dolnych dróg oddechowych. Zalecany jest przy silnym, suchym, uporczywym kaszlu, astmie oskrzelowej, rozedmie pluc, zapaleniu oskrzeli, anginie, a nawet gruźlicy. Zapalenie krtani i tchawicy.

Krwiotwórczo

Kobylak zawiera znaczne ilości żelaza. Jest ono przyswajalne i działa krwiotwórczo, zwiększając poziom hemoglobiny we krwi. Kobylak wzmacnia osoby osłabione, szczególnie z blednicą, kobiety wyczerpane obfitymi miesiączkami oraz osoby po przebyciu chorób zakaźnych.
Wskazaniem do stosowania kobylaka jest anemia (niedokrwistość), zespół zimnych dłoni i stóp (częste u młodych dziewcząt), obfite miesiączki, stany po krwawieniach i krwotokach.

Inne właściwości kobylaka

Kobylak działa przeciwzapalnie, przeciwrobaczo, przeciwgrzybiczo i przeciwbakteryjnie. Poprawia samopoczucie. Korzystnie działa na organizm gruźlików. Jako środek przeciwkrwotoczny (doustnie), wzmacniający naczynia krwionośne. Znosi reakcje autoagresji immunologicznej i objawy alergiczne. Choroby autoimmunologiczne: łuszczyca, choroby reumatyczne, toczeń, alergie, atopowe zapalenie skóry.

Odwar z kłączy jest również stosowany w leczeniu alkoholizmu. Obserwacje kliniczne potwierdziły skuteczność tego środka w leczeniu zespołu odstawienia alkoholu. Po przyjęciu zioła u pacjentów nastąpiła poprawa samopoczucia i nastroju, zmniejszył się ból głowy, obniżyło się ciśnienie tętnicze, ustąpiła tachykardia, pragnienie, nudności, objawy dyspeptyczne, stopniowo pojawił się apetyt, poprawił się sen.

Ma działanie moczopędne i napotne.

Zewnętrznie

W Szwajcarii sproszkowanym korzeniem kobylaka czyszczono zęby, szczególnie przy krwawieniach, stanach zapalnych dziąseł i szkorbucie. Jako środek zewnętrzny odwar z kłączy używany jest do płukania przy wrzodziejącym zapaleniu jamy ustnej i zapaleniu gardła. Skuteczny w leczeniu przewlekłych chorób skóry. Zewnętrznie okłady z odwaru (ze świeżego lub suchego surowca) stosowano na owrzodzenia, wypryski, trudno gojące się rany i ropnie. Z silnym świądem oraz choroby grzybicze. Płukanki, lewatywy, irygacje skuteczne w leczeniu zapalenia pochwy, prącia, moszny, świądu odbytu. Lewatywy z mocnego odwaru łagodzą przykre objawy hemoroidów.

Przetwory

Odwar z korzeni: 1 łyżka na 1 szklankę wody, gotować minimum 5 minut, odstawić na 30 minut, pic 2 razy dziennie po 100 ml (1/2 szklanki) odwaru, przez 3 tygodnie. Stosować co kwartał.

Przeciwwskazania

Kobylaka nie podawać kobietom ciężarnym i karmiącym. Roślina zawiera kwas szczawiowy, dlatego długotrwałe stosowanie preparatów z kobylaka nie jest zalecane w przypadku podagry, skłonności do kamicy nerkowej (szczególnie gdy kamienie powstają z soli kwasu szczawiowego) i zaburzeń metabolizmu soli.

Źródła:

http://rozanski.ch/forum/
https://herbana.world/plant/shchavel-kurchavyj.html
www.rozanski.li
https://kccc.ru
https://www.asienda.ru/plants/shhavel/shhavel-kurchavyj/
http://greendeer.ru
https://homeopathy.academic.ru
https://homeoclass.ru
http://domir.ru
https://300trav.ru

aktualizacja 11.08.

„Kurzyń Kobylorza to istna rosyjska ruletka bo surowiec występuje w dwóch chemotypach- z przewagą szczawianów i garbników a wówczas rzeczywiście zapiera i leczy brzusia- z przewagą związków antrachinonowych a wtedy właściwości tych ostatnich sprawiają, ze nocka z głowy na „armaturze łaziebnej”…Bezpiecznym i neutralnym surowcem są nasiona (antrachinony w ilościach śladowych) i to one właśnie są dla mnie cenne w rodzaju szczawi gorzkich” Eugene Gawenda

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *